Wende Snijders in de Harmonie

 

Op vrijdag 8 Februari ben ik samen met mijn vriendin naar Wende Snijders geweest. Ze trad op in de Friesland Bank zaal van de Harmonie te Leeuwarden.  Wende Snijders is een chansonnière pur sang, die met haar volle stem en intieme liedjes elke zaal stil krijgt.  Ik was meteen onder de indruk toen ik haar voor het eerst zag zo’n twee jaar geleden.  Niet alleen van haar zangkwaliteiten, met name ook van haar uitstraling en bijkomend acteertalent. Die ene blik, precies op het juiste moment, de zaal ingeworpen. Brutaal, kwetsbaar, speels maar bloedserieus. Zo speelt ze letterlijk en figuurlijk met de melancholie die haar eindeloze strijd om liefde oproept. Een gepassioneerde strijd die als een vlam van links naar rechts danst en af en toe even stil staat midden in de slagschaduw van zijn eigen drager. Ooit las ik eens ergens dat ieder woord dat uitgesproken werd, de stilte die het met zich meebracht,  zou vernieuwen. Ik ben af en toe nog even heel erg stil door haar.

Voordat ik haar Franstalige teksten letterlijk kon begreep ik ze eigenlijk al. Dat was de onzichtbare informatie. Puur gevoel. Taal is grammatica en maakt het slechts tastbaarder voor het verstand. Het wordt begrijpelijk voor iedereen, terwijl je eigenlijk alleen maar je eigen gevoel echt zelf beleeft. Muziek kan rechtstreeks spreken met je hart. Ik vind rattio (techniek) niet het belangrijkste in alle verschillende vormen van (levens)kunst. Ik ben op zoek naar die onzichtbare informatie van de emo: inspiratie, het gevoel. Ik voel liever met mijn hart dan dat ik denk met mijn hoofd. En dan het liefst ook nog in de meest eerlijke vorm, waarmee ik doel op het blootleggen diepere emoties. Zij kan dat voor mij. Tijdens haar optreden  was ik even helemaal ingetuned op haar en even niet meer hier…Ze zoekt in haar chansons tussen de puinhopen van de realiteit naar de schatten van de romantiek of misschien in sommige gevallen wel andersom. In “au suivant” , waar ze haar programma mee opende, zingt ze het verhaal van het kleine meisje dat op brute wijze haar onschuld verloor in de grote boze mannenwereld. Misschien is deze tekst een extreme metafoor voor de man-vrouw verhoudingen op te veel plekken op onze aarde. Hoe dan ook, het blijft een prachtig drama waar ze zich ook bevindt, omdat het zo intens beleeft wordt zonder ooit in het midden terecht  te komen. Dat is herkenbaar voor mij. Het heen en weer slingeren tussen hogere frequenties van tederheid en diepe zwarte dalen. De intensiteit die dat met zich meebrengt is prachtig zolang het puur is en dat is zij.

Op een gegeven moment vertelde ze dat ze als klein meisje van een optreden als deze had gedroomd. En dat ze nu, als geprezen zangeres andere dromen heeft. Grotere dromen met  hogere doelen. Maar toch is ze nog steeds erg blij met datgene wat ze tot nu toe bereikt heeft en doet, zo vertelde ze met oprechte dankbaarheid. Blij zijn met je talent. Dat zou iedereen moeten zijn…Voor een impressie staat hieronder een filmpje van haar vorige theatertour. Enjoy!

Thanx Regina!