
uitsnede 1.

Uitsnede 2.

Uitnede 3.

Uitsnede 4.
Beschrijving volgt….

uitsnede 1.

Uitsnede 2.

Uitnede 3.

Uitsnede 4.
Beschrijving volgt….
Enige tijd geleden ben ik bij de musical Hair geweest en mocht mij voor even wanen in het hippie-tijdperk waarin een inspirerende generatie de boodschap van hoop en verlangen voor een betere wereld uitdroeg. Het was een prachtig anarchistisch verzet tegen oa onnodig geweld, milieuvervuiling, de burgerlijkheid, de kapitalistische- en de materialistische maatschappij die de wereld grijs kleurde.
Nu, in 2008, kijk ik om mij heen en vraag mij af wat er in hemelsnaam is overgeleven van deze generatie en diens idealen. Ik kom steeds vaker tot de conclusie dat het meerendeel van de flowerpowergeneratie weggeplukt moet zijn en zich vrijwillig weg heeft laten zetten in de vaas van onze manipulatieve consumptiemaatschappij die, als een matrixachtig systeem, ons hele leven domineert.
Zonder het echt te beseffen worden we dagelijks bijvoorbeeld volgeblaft met reclame, nutteloze informatie,en worden we heen weer geslingerd met een doodvermoeidende gejaagdheid in de ‘platte werkelijkheid’ die geregiseerd wordt door ongeïnspireerde landschapvervuilers. Dit laatste houdt ,vooral de graffitischrijver in mij, erg bezig.
Ik noem het een ‘platte werkelijkheid’, omdat ik als graffitischrijver objecten in de openbare ruimte als een schildersdoek of kladblok zie. Je zou kunnen stellen dat de bouwsector figuurlijk mijn canvas spant. Canvas van beton, waar graffitischrijvers vanaf moeten blijven, omdat het ’schoon’ dient te blijven. Waarom eigenlijk? Omdat we dat samen zo hebben afgesproken, of eigenlijk beter gezegd, omdat dit zo voor mij is bepaald. De enige toegestane vorm van decoreren is natuurlijk reclame en omdat er zo ontzettend veel van is accepteert iedereen het. We moeten vooral zelf niet nadenken en onszelf op sluikse wijze laten slachtofferen door geniepige marketingstrategieën en de onnatuurlijke leefregels die deze met zich meebrengen in onze ‘platte werkelijkheid’.
De ‘platte werkelijkheid’ is een opeenvolging van rigoreuze ingrepen in de echte natuur gepleegd door het goede fatsoen dat, in deze context, alleen maar de geaccepteerde destructieve kracht van de menselijke natuur beschermt. Het stelselmatig vernietigen van onze leefomgevingen door deze juist op te bouwen. Dat klinkt heel onlogisch, maar zo zie ik het wel. Die hele ordelijkheid vind ik persoonlijk de meest rigoreuze vorm van graffiti die er is. Kijk er maar eens naar vanuit de terminologie waar men graffiti doorgaans mee omschrijft met het besef dat wij allemaal natuurkinderen zijn.
Graffiti rijdt niet uit zichzelf heen en weer, verschijnt niet op bomen, in grasvelden of in het water. Dat is zijn drager. De reactie daarop komt voort uit de tweede natuur van de graffitischrijver: the acquired instinct, die minstens net zo menselijk is als het creëren van de ‘platte werkelijkheid’ en beslist niet slechter.
Dit is wat mijn werk “Human Nature Acquired Instincts” laat zien. Mijn kijk op die ‘platte werkelijkheid’. Ik vind dit zelf, vanuit autonoom oogpunt gezien, één van de beste werken die ik ooit heb gemaakt in de openbare ruimte. Voorafgaand aan dit werk heb verschillende studies gemaakt waarvan hieronder twee op canvas te zien zijn. Het uiteindelijke werk komt natuurlijk ter plekke het beste tot zijn recht, maar ik vind het gewoon leuk om deze doekjes ook nog even te laten zien.

treinovergang. (L.J. vanT ‘08)

treinovergang uitsnede.

Hek. (L.J. vanT ‘08)

Hek uitsnede.

Voorkant

uitsnede

achterkant


L.J. van T. 2008

Yogini in de woonkamer van mijn beste vriendin Regina. Ongeveer 200 cm x 150 cm latex en spuitbus, gemaakt in 2006

Voorkant canvas 120 x 120 cm piece

Achterkant canvas 120 x120 cm dirty bombing

En de nieuwe vorm. De ‘vaste graffitivormen’ aan 2 kanten verenigd op doek in de nieuwe vaste vorm van origami. Waarom origami? Omdat deze papiervouwkunst in principe voor iedereen toegankelijk is maar wel keurig gevouwen dient te worden binnen de regels van de origami. Ik vind de handvaten en de daar uit voortkomende vormen vergelijkbaar met de principes van graffiti. De zwaanvorm is zeer herkenbaar in mijn pieces en in de origamie.
Ik wil hier niet mee zeggen dat beide disciplines lachwekkend makkelijk zijn, maar zeer herkenbaar als soort creatie (categorisch gezien). Dit omdat ze beiden een uitgesproken karakter hebben. In dit experiment zitten ze elkaar dwars. Derde dimensie in dit werk is de functie van het schildersdoek dat letterlijk compleet uit z’n context wordt gevouwen. Dit vind ik in dit beeld nog wel het meest interessante gegeven. Het ontkent namelijk de noodzaak van gangbare dragers waarop de schilderkunst voornamelijk verschijnt. Daarnaast ook de noodzaak van het papier voor origamie en de noodzaak van gestylde letters voor graffiti, omdat fragmentaties hiervan genoeg zijn om als graffiti herkent te worden.
Het lelijke eendje werd een zwaan, maar bleek in werklijkheid het paard van Trojé…


Ballpointpen, potlood en marker op behang. (52 x 120 cm)

LJ van T. Innerconflict Selfportrait. (aura)