Maurice de Vries

Voor webdesign, nieuw denken, vrijblijvend gedachten wisselen, mogelijke inspiratie en meer zou je even kunnen kijken op de wordpressblog van Maurice de Vries. Of bekijk zijn eigen website. Naast dit alles is hij oa ook nog gepassioneerd producer van ‘hard leven’ .

Wende Snijders in de Harmonie

 

Op vrijdag 8 Februari ben ik samen met mijn vriendin naar Wende Snijders geweest. Ze trad op in de Friesland Bank zaal van de Harmonie te Leeuwarden.  Wende Snijders is een chansonnière pur sang, die met haar volle stem en intieme liedjes elke zaal stil krijgt.  Ik was meteen onder de indruk toen ik haar voor het eerst zag zo’n twee jaar geleden.  Niet alleen van haar zangkwaliteiten, met name ook van haar uitstraling en bijkomend acteertalent. Die ene blik, precies op het juiste moment, de zaal ingeworpen. Brutaal, kwetsbaar, speels maar bloedserieus. Zo speelt ze letterlijk en figuurlijk met de melancholie die haar eindeloze strijd om liefde oproept. Een gepassioneerde strijd die als een vlam van links naar rechts danst en af en toe even stil staat midden in de slagschaduw van zijn eigen drager. Ooit las ik eens ergens dat ieder woord dat uitgesproken werd, de stilte die het met zich meebracht,  zou vernieuwen. Ik ben af en toe nog even heel erg stil door haar.

Voordat ik haar Franstalige teksten letterlijk kon begreep ik ze eigenlijk al. Dat was de onzichtbare informatie. Puur gevoel. Taal is grammatica en maakt het slechts tastbaarder voor het verstand. Het wordt begrijpelijk voor iedereen, terwijl je eigenlijk alleen maar je eigen gevoel echt zelf beleeft. Muziek kan rechtstreeks spreken met je hart. Ik vind rattio (techniek) niet het belangrijkste in alle verschillende vormen van (levens)kunst. Ik ben op zoek naar die onzichtbare informatie van de emo: inspiratie, het gevoel. Ik voel liever met mijn hart dan dat ik denk met mijn hoofd. En dan het liefst ook nog in de meest eerlijke vorm, waarmee ik doel op het blootleggen diepere emoties. Zij kan dat voor mij. Tijdens haar optreden  was ik even helemaal ingetuned op haar en even niet meer hier…Ze zoekt in haar chansons tussen de puinhopen van de realiteit naar de schatten van de romantiek of misschien in sommige gevallen wel andersom. In “au suivant” , waar ze haar programma mee opende, zingt ze het verhaal van het kleine meisje dat op brute wijze haar onschuld verloor in de grote boze mannenwereld. Misschien is deze tekst een extreme metafoor voor de man-vrouw verhoudingen op te veel plekken op onze aarde. Hoe dan ook, het blijft een prachtig drama waar ze zich ook bevindt, omdat het zo intens beleeft wordt zonder ooit in het midden terecht  te komen. Dat is herkenbaar voor mij. Het heen en weer slingeren tussen hogere frequenties van tederheid en diepe zwarte dalen. De intensiteit die dat met zich meebrengt is prachtig zolang het puur is en dat is zij.

Op een gegeven moment vertelde ze dat ze als klein meisje van een optreden als deze had gedroomd. En dat ze nu, als geprezen zangeres andere dromen heeft. Grotere dromen met  hogere doelen. Maar toch is ze nog steeds erg blij met datgene wat ze tot nu toe bereikt heeft en doet, zo vertelde ze met oprechte dankbaarheid. Blij zijn met je talent. Dat zou iedereen moeten zijn…Voor een impressie staat hieronder een filmpje van haar vorige theatertour. Enjoy!

Thanx Regina!
 

‘De Siepelen’

Het is volgens mij alweer een jaar geleden dat we deze wand geknalt hebben in Leeuwarden. Naar mijn mening één van de beteren. Het thema ‘de siepelen’ (discipelen) is bedacht door ‘Clyde’. De wand is nog steeds in takt. Ik heb de Maria en die duivelsdope piece gemaakt. Locatie: Lange muur Camminghaburen Industriekant.

En hieronder nog de foto’s van links naar rechts…
deel 1.

deel 2.

deel 3.

deel 4.

uitsnede.

Lentegevoel.

Leeuwarden is weer een hof rijker. Onder de brug aan de Overijsselseweg. Zondag hebben we deze geweldige spot opgewarmd met een relaxed lentegevoel…

Expositie Beeldvorming (van beton naar canvas) 3-01-08 t/m 27-02-08.

Momenteel exposeer ik samen met Harke Broersma, Chris Hempenius, Ronny de Haan, Klaas Lageweg, Elmer Tuinstra en Dorus Walon in het stadskantoor van de Gemeente Leeuwarden. Samen met hen (en niet te vergeten mijn locale oldschool-held Gielus Barendsen aka ‘Use’ en ‘Don’ Douwe Beimin) maak ik deel uit van het Graffiti Platform Leeuwarden. Kort gezegd heeft deze stichting als doel het verminderen van graffitioverlast en het stimuleren van graffitikunst in de gemeente Leeuwarden.

In de openbare ruimte van het stadskantoor bevinden zich twee grote kubusvormige objecten waarop ons werk te zien is. Hoewel wij allen een graffiti-achtergrond hebben, en dit ook de rode draad is van deze expositie, wordt er een grote verscheidenheid aan werk getoond. Ik vind het interessant om te zien hoe iedere kunstenaar op zijn eigen manier vanuit het fenomeen graffiti tot een nieuwe persoonlijke beeldvorming/taal komt. Beeldvorming is als titel gekozen voor deze expositie, ook omdat deze bij moet dragen aan een positieve beeldvorming van graffiti aan ‘het grote publiek’.Van mij zijn er vijf verschillende werken te zien met hier en daar sterke referenties naar graffiti en voornamelijk mijn beleving van de hiphop-‘subcultuur’.

Hieronder volgen enkele korte beschrijvingen van mijn werk.

“I’m so def hat I’m ignoring you” (2007)
(93,5 x 62,5 cm spraypaint, acrylics & clay on wood)

Het schilderij “I’m so def that I’m ignoring you” is een zelfportret van mij. Het figuratief geschilderde gezicht is opgebouwd vanuit 2 verschillende uitdrukkingen. Namelijk teleurstelling en onverschilligheid. Deze wordt sterk gerelativeerd door de knaloranje gehoorbeschermers. Iemand wil hier iets niet horen en beschermt zichzelf op theatrale wijze. Opvallend ook is de uitgestoken nek, waardoor het lijkt alsof ik even snel mijn hoofd in het beeld steek. Dit doet denken aan een snel genomen kiekje. Niet bepaald een traditionele portretpose, maar schildertechnisch wel op die wijze geschilderd. De huid is erg fijn uit vele glaceerlagen opgebouwd en voelt daarom ook als huid wanneer je het (in het echt) ziet. De graffitifragmenten in de achtergrond lijken een soort vleugels te vormen. Het schilderij is geschilderd voor hen die een negatief waardeoordeel vellen of velden over (mijn) graffiti (-automatismen). De vrij plat geschilderde gehoorbeschermers zijn eigenlijk een soort antwoord hierop alla James Ensor. Ik laat in dee periode van mijn werk mijn graffitiachtergrond niet los, ondanks het feit dat ik wel degelijk veel meer mogelijkheden zie in het schilderen of in verschillende mixed media vormen die ik tegenwoordig veel hanteer. Ik vind dat ik iets van die vormtaal moet behouden, iets swingends, een platte vorm die zich onttrekt aan de werkelijkheid, maar er wel invloed opuitoefent. Een serieuze outsider die stijlvol je binnenste opent. Graffiti verbeeld woord van de straat. Het maakte mij zichtbaar en bracht mij veel goeds. Therefor you should never forget where you came from.

Hieronder staan twee uitsnedes van twee verschillende schilderijen uit mijn serie “resurrection of a golden era”. Deze abstracte schilderijen met enkele figuratieve elementen zijn bijzonder omdat er geen soortgelijken zijn.

uitsnede van “Kurtis Blowing new wind’ (2007) 100 x 100 cm

uitsnede van “Resurrock Steady” 75 x 100cm

De composities van deze schilderijen zijn gebasseerd op uitsnedes van fotowerk van Martha Cooper die met een enorme hoeveelheid mooie foto’s de opkomst van de hiphop-’cultuur’ heeft vastgelgd. Hip Hop op zijn best, alsof een bloem uit beton groeit. Dynamisch, vernieuwend, fris, eigen en vooral een hoog fun gehalte. Ik mis die vorm van hiphop, omdat deze nog uitgevonden moest worden en dus innovatief moest zijn. Ik wilde hier iets mee doen omdat ik mij enorm kan irriteren aan ongeïnspireerde ‘hip hop’-vormen van tegenwoordig. Het is makkelijk om al die dingen af te zeiken en dingen vanuit een negatief perspectief te blijven benaderen. Beter richt ik me op datgene wat belangrijk is. Ik heb de oorspronkelijke dynamische beelden ‘uit elkaar getrokken’ en plat (dood) gemaakt door ze nauwkeurig met dikke lijnen na te schilderen. Vervolgens heb ik de daaruit onstaande vormen elk afzonderlijk zeer zurgvuldig opgebouwd van donker naar licht als lineaire vlak dat steeds kleiner wordt net zolang tot het zijn eigen top bereikt. En dat consequent in harmonie met alle andere vormen, waardoor er een nieuw dynamisch geheel ontstaat uit allerlei losse stukjes. Hier blijf je allemaal nieuwe vormen ‘ontdekken’. De kleuren die ik hiervoor heb gemengd zijn gebasseerd op kleuren uit die tijdsperiode die ik mij als kind van huis uit kon herinneren. Retro aardekleuren. Opgevuld met gouden vlakken (golden age of hiphop) waarvan de structuur aangebracht is met essentiële gereedschappen om een bepaald element uit te kunnen voeren. Zo is is structuur voor de MC aangebracht met een microfoon, voor de breakdancers met schoenzolen en voor de graffitischrijver met spuitbusdopjes etc. De dood is nog steeds aanwezig in mijn schilderijen. In het schilderij ‘Kurtis blowing new wind’ staat deze in koud kobaltblauw achter het beeld. In het schilderij Resurrock steady vormen de oorsronkelije figuren het kruis, omdat ze kruislings over elkaar heen gebogen staan. De twee schilderijen die momenteel geëxposeerd worden zijn geïnspireerd op Kurtis Blow en de Rock Steady Crew. Twee oldschool-giganten die het meer dan waard zijn om opnieuw getoond te worden aan publiek, maar dan nu, op mijn manier, in een ander jasje, met ongeveer dezelfde gedachte.

“LPU&HV-colage” (2008) 40 x (4×30) 120 cm

Collages, vroeger plakte ik ze eindeloos inelkaar van foto’s en andere afbeeldingen, soms eroverheen tekenen en vervolgens nooit weer wat mee doen. Speciaal voor de expo wilde ik een colage maken waarover ik tekst zou schrijven met informatie. De tekst is er niet van gekomen simpelweg, omdat het niets toe zou voegen aan het beeld. De verpakkingsdozen van de spuitbussen die ik meestal gebruik komen in ieder doek terug. Ik vind dozen interessant omdat ze voor het oog aanvoelen als huid en iets verhullen of juist blijk geven van een gemiste onthulling. Verder zitten er oa een stuk vinyl, een koptelefoon, een speaker, een cassettebandje een kwast en een spuitbus verwerkt. Ik ben zelf het meest tevreden over het meest linkse doek, omdat deze ook vanuit autonoom oogpunt goed werkt.

dan hier enkele uitsnedes van het werk

“wilder structures, deeper layers” (2008) 160 x 120 cm

uitsnede 1 hoek rechtsboven.

uitsnede 2 centraal boven

uitsnede 3 centraal boven links

Dit doek heb ik speciaal vor deze expo gemaakt. Verschillende technieken, materialen en media verenigd tot een goed uitgebalanceerd beeld dat op een goede manier alle aandacht opeist. Bij het spuiten op straat probeer ik altijd een verzorgd beeld neer te zetten ongeacht de wilde ondergrond waar ik op of overheen werk. Of het nu stroomkasjes, deuren, regenpijpen, ramen of whatever is, uiteindelijk is het beeld strak. In het schilderij is dit principe omgedraait. Juist heb ik ze in vele lagen met veel contrôle ingezet om de graffiti nog beter tot zijn recht te laten komen. De 2 figuren die bezig zijn met de spuitbus zijn zijn ‘Dr.Revolt’ en ‘Sharp’ die het wereldberoemde wildstyle-logo gespoten hebben. In dit schilderij heb ik de oorspronkelijke letters ‘ild’ verwerkt achter mijn eigen letter W. Zo sla ik een brug over meer dan 20 jaar graffiti tussen inspirators en mijzelf. Om het volledige schilderij te zien zul je naar de expo moeten!